|
Θεωρώ ότι μαζί με τα «18 λιανοτράγουδα» είναι η καλύτερη μελοποίηση ποιητικού έργου που έγινε μετά τη μεταπολίτευση. Συμπτωματικά, και τα δύο φέρουν τη σφραγίδα του σπουδαίου ποιητή μας Γιάννη Ρίτσου, ο οποίος μάλιστα σ' αυτό το δίσκο παίρνει ενεργά μέρος απαγγέλλοντας με πραγματικά συγκλονιστικό κι επιβλητικό τρόπο αποσπάσματα από το ποίημα, ακόμη και κατά τη διάρκεια των τραγουδιών. Θα τολμούσα να συγκρίνω το «Καπνισμένο τσουκάλι» με το «¶ξιον εστί» ως προς τη δομή του, αφού αμφότερα τα έργα στηρίζονται στο τρίπτυχο «ποιητής - αφηγητής - τραγουδιστής». Ο Χρήστος Λεοντής ήδη είχε δώσει δείγματα υποδειγματικής μελοποίησης ποιητικού λόγου τόσο στην «Καταχνιά» το 1964 (Κώστας Βίρβος), όσο και στο «Αχ έρωτα» το 1974 (Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα σε απόδοση Λευτέρη Παπαδόπουλου), όμως στον δίσκο αυτό που κυκλοφόρησε το 1975 ξεπερνά κάθε προηγούμενη δουλειά του. Παρουσιάζει ένα έργο που στηρίζεται σε όργανα όλων των ειδών (παραδοσιακά, πνευστά, «κλασικά») και το αποτέλεσμα είναι κάτι παραπάνω από λαμπρό, αφού επιπλέον έχει την τύχη να ερμηνεύεται από τον αξέχαστο μεγάλο τραγουδιστή Νίκο Ξυλούρη, την ανερχόμενη αλλά εξαιρετική Τάνια Τσανακλίδου και τον Βασίλη Μπαρνή που εν συνεχεία χάθηκε από το προσκήνιο. 
Από την αρχή μέχρι το τέλος, ο δίσκος είναι ένα αριστούργημα απ' όλες τις απόψεις. Ξεχωρίζουν όμως «Αυτά τα κόκκινα σημάδια», «Και να αδερφέ μου» και «Τούτες τις μέρες», με τον αδικοχαμένο λυράρη να δίνει μαθήματα ερμηνείας όχι μόνο με τη φωνή, αλλά και την ψυχή. ¶λλωστε, ο ίδιος είχε ζητήσει να πάρει μέρος στο δίσκο ακούγοντας το έργο λίγα χρόνια νωρίτερα σε μια μπουάτ. Όχι ότι στα υπόλοιπα είναι κατώτερος, όμως αυτά τα τρία τραγούδια ήταν που τότε ακούστηκαν περισσότερο και μέχρι και σήμερα είναι γνωστά στον πολύ κόσμο. Προσωπικά πάντως, με συγκλονίζει όταν τον ακούω στο «Αύριο μπορεί να μας σκοτώσουν»... Η Τάνια Τσανακλίδου αποδίδει με τον ιδανικότερο τρόπο τα δικά της κομμάτια, ενώ ήδη αναφερθήκαμε στην παρουσία του Γιάννη Ρίτσου που δίνει αμεσότητα και ζωντάνια στο όλο έργο. Ο ποιητής έγραψε αυτό το ποίημα το 1948, στο Στρατόπεδο Συγκέντρωσης Πολιτικών Κρατουμένων στο Κοντοπούλι Λήμνου και οι περιγραφές του είναι πράγματι συγκλονιστικές. Αξίζει ν' αναφέρω λίγα πράγματα για το εσώφυλλο του δίσκου, που είναι αντάξιο μιας εξαιρετικής δουλειάς όπως αυτή. Πέρα από το γεγονός ότι περιέχει όλους τους στίχους των τραγουδιών, αναλυτική παράθεση των μουσικών που παίζουν και τους τίτλους στα αγγλικά, στο «σαλόνι» υπάρχει ένα φωτογραφικό λεύκωμα τυπωμένο σε χοντρό χαρτόνι από την παρουσίαση του έργου σε συναυλίες, αλλά και από την ηχογράφηση που έγινε στο στούντιο "Polysound" με ηχολήπτη τον Γιάννη Σμυρναίο. Υποδειγματική η επιμέλεια του φακέλου από τον Ανακρέοντα Καναβάκη, ενώ το ζωγραφικό θέμα του εξωφύλλου είναι του ίδιου του Γιάννη Ρίτσου! Η παραγωγή ανήκει στον Γιώργο Μακράκη.
Τα τραγούδια του δίσκου Τώρα είναι δικός σου αυτός ο δρόμος (Τ. Τσανακλίδου)Αυτά τα κόκκινα σημάδια (Ν. Ξυλούρης) Αύριο μπορεί να μας σκοτώσουν (Ν. Ξυλούρης) Ξέρουμε (Τ. Τσανακλίδου) Κι όχι να πείτε (Ν. Ξυλούρης) Κι έρχομαι μοναχά να σ' αγκαλιάσω (Τ. Τσανακλίδου) Τούτες τις μέρες (Ν. Ξυλούρης) Αυτοί που περιμένουν (Ν. Ξυλούρης) Λοιπόν παιδιά μου (Τ. Τσανακλίδου-Β. Μπαρνής) Εδώ είναι ένα φως αδερφικό (Ν. Ξυλούρης) Έχεις ακόμη να κλάψεις πολύ (Ν. Ξυλούρης) Και να αδερφέ μου (Ν. Ξυλούρης) Για να ακούσετε δείγματα των τραγουδιών του δίσκου, πατήστε εδώ
|
